Co na początek…?

Wszystko, z czym mamy w życiu do czynienia musi się jakoś zacząć. Rano trzeba wstać i zjeść dobre śniadanie, aby efektywnie funkcjonować przez cały dzień. Żeby rozwiązywać równania matematyczne, najpierw trzeba nauczyć się sprawnie dodawać, odejmować, dzielić i mnożyć. Podstawą trwałej budowli zawsze są solidne fundamenty. Żeby nawiązać z kimś relację należy się najpierw spotkać i przywitać, a później… powoli poznawać się wzajemnie.

W kontakcie indywidualnym nawiązanie dobrego kontaktu z dzieckiem to podstawa do zbudowania prawdziwej, opartej na zaufaniu relacji. Stąd tak ważna jest przyjazna atmosfera akceptacji i otwartości, zapewnienie bezpiecznego spokojnego miejsca oraz zebranie informacji o tym, co dziecko lubi i nawiązanie do jego zainteresowań w toku dalszej rozmowy.

Tym razem jednak skupimy się na tym, jak warto rozpocząć pracę grupy dzieci. Przedstawimy zbiór inspiracji i sprawdzonych ćwiczeń wraz z opisem i wskazówkami.

Po pierwsze!                          UWAGA!

Każde dziecko ma potrzebę zostać zauważonym i traktowanym na równi z innymi dziećmi. Na początku warto, aby osoby prowadzące przedstawiły się i powiedziały o sobie kilka słów – tym samym dają dzieciom niejako szablon, którym mogą posługiwać się mówiąc o sobie. Wbrew pozorom, przedstawienie się w nowej grupie, mówienie o sobie, wcale nie jest łatwe. Jeśli osoba prowadząca przedstawia się jako pierwsza, daje dzieciom pewność, że można w tym miejscu otwarcie mówić o sobie, co zapewnia również  poczucie bezpieczeństwa w grupie – dziecko otrzymuje takie ramy, w których może się poruszać i czuć komfortowo w nowej sytuacji.

Sprawdzony schemat przedstawienia się:

Nazywam się…

Moje zwierzęta…

W wolnym czasie lubię…

Dziś czuję się podekscytowana, bo mogę poznać tyle nowych osób!

 

*Kiedy już wypowiadają się dzieci, warto dopytać o wiek, klasę i rodzeństwo.

IMIONA!

Wydaje się, że wszystkim zanana jest sytuacja wchodzenia w nową grupę osób. Często, w związku z emocjami towarzyszącymi nowej sytuacji oraz natłokiem świeżych informacji zapominamy jak nazywa się osoba, która siedzi obok – a przecież miło jest, gdy zwracamy się do siebie po imieniu. A więc czas, na kolejne sprawdzone ćwiczenia na poznawanie i zapamiętywanie imion!

Powitajmy się

Dzieci rozchodzą się po pomieszczeniu. Następnie podchodzą do siebie, podają sobie dłoń mówiąc: „Cześć, jestem Ania, a Ty?”, dziecko z którym się spotyka podaje swoje imię. Ćwiczenie trwa przez kilka minut.

Wężyk

Ćwiczenie podobne do poprzedniego, jednak forma będzie być może, dla niektórych bardziej przystępna. Dzieci siedzą w kole – wybieramy jedną osobę, która przedstawia się: „Cześć, jestem Ania”. Do pierwszej osoby podchodzi dziecko znajdujące się najbliżej i również się przedstawia. Kolejno podchodzą następne dzieci, aż utworzy się „wężyk”. Zabawę można zacząć ponownie, z inną osobą początkującą „wężyk”.

Piłka

Do ćwiczenia potrzebna będzie miękka piłka – zaznaczamy, że rzucamy ją do siebie delikatnie. Pierwszy uczestnik rzuca piłkę, mówiąc: „Jestem Ania i rzucam piłkę do….”. Następne osoby rzucają do siebie piłkę rozszerzając wypowiedź:  „Jestem Krzyś, dostałem piłkę od Ani i rzucam do….”.

W domu kipi mleko

Dzieci siedzą w kole. Jedno z nich staje po środku. Następnie wskazuje na jedną osobę i szybko mówi „w domu kipi mleko” – zanim skończy wypowiadać tę frazę, wybrane dziecko ma powiedzieć imię osoby siedzącej po jego prawej stronie. Jeśli wybrane dziecko pomyli się lub nie odpowie – idzie do środka.

Zasłona

Do tego ćwiczenia potrzebna będzie płachta materiału lub koc. Dwie osoby przytrzymują materiał, dzieci siedzą po jednej stronie. Za zasłonę udaje się jedno dziecko. Następnie wybieramy dziecko, które stanie przed zasłoną. Zadaniem dziecka za zasłoną będzie wymienienie po opuszczeniu materiału imienia dziecka, które stoi przed nim.

Puste miejsce

Dzieci siedzą w kole, na środku stawiamy krzesło. Osoba prowadząca rozpoczyna zabawę wypowiadając formułę: „Na moje miejsce zapraszam Asię jako kotka!”. Wywołane dziecko podchodzi do wyznaczonego miejsca naśladując sposób w jaki porusza się kot. Kolejne dziecko zmienia formę w jakiej następne będzie podchodziło do krzesła (zwierzęta, pojazdy, itd.).

Zamień każdą literę na coś zupełnie innego

Każde dziecko ma napisać na kartce A4 dużymi, drukowanymi literami swoje imię. Zadanie polega na tym, aby zamienić każdą literę w coś zupełnie innego. Można również utworzyć obrazek z imienia, ale w taki sposób, aby było ono nadal czytelne. Dzieci opowiadają o swoich dziełach.

 

JESZCZE BLIŻEJ!

Puzzle

Wcześniej należy wyciąć z dużego brystolu w jasnym kolorze kształt (np. koniczyna, serce, kwiat), który tniemy na tyle części, ilu jest uczestników grupy – w ten sposób powstają puzzle. Każde dziecko dostaje jeden „puzzle” i ozdabia go według własnego uznania, najlepiej jeśli będzie zamieszczone na nim, coś co jest charakterystyczne dla autora. Dzieci dużymi literami piszą na nim swoje imię. Gdy praca indywidualna nad każdym z fragmentów jest zakończona, dzieci układają „puzzle” w całość. Omawiamy każdy element – wskazujemy na to, że każde dziecko jest inne, wyjątkowe, a razem tworzą wspaniałą grupę!

Domino

Jak wszyscy wiedzą, ta gra polega na łączeniu takich samych elementów. Tym razem poszczególnymi elementami będą dzieci. Osoba, która będzie pierwszym elementem domina, mówi: „Jestem pierwszym elementem domina, proszę do siebie kogoś, kto tak jak ja….” tutaj dziecko wymienia coś co lubi, np. „grać w piłkę”. Zabawa trwa tak długo, aż wszystkie dzieci dołączą do „domina”.

To lubię

Każde dziecko dostaje pustą kartkę papieru, na której pionowo wypisuje swoje imię, np.

A R B U Z Y

N A U K A

I N T E R N E T

A N G I E L S K I

Do każdej litery swojego imienia dzieci dopisują po jednej rzeczy, czynności, potrawie, itd., którą lubią. Gdy zadanie jest skończone, dzieci podają swoją kartkę osobie po swojej prawej stronie. Dzieci przedstawiają osobę, która siedzi obok, opowiadając o niej na podstawie otrzymanej pracy.

Wszyscy, którzy…

Dzieci siedzą w kole. Prowadzący wymienia różne czynności, rzeczy, itd., zaczynając sformułowaniem: „Wszyscy, którzy lubią….”. Następnie podaje czynność, którą mają wykonać osoby, które zgadzają się ze zdaniem wypowiedzianym wcześniej przez osobę prowadzącą, np.: „zmieniają miejsce”, „dotykają lewą ręką prawego łokcia”, „podskakują”, „uśmiechają się do siebie”, „stoją na jednej nodze”, itd..

Wszystko o mnie

Dzieci dostają karty, które mają uzupełnić według własnego uznania. Mogą dokończyć zdania, napisać odpowiedzi, kolorować, rysować, ozdobić kartkę jak chcą i umieścić na nich wszystko to, co ich zdaniem je opisuje, określa. W ten sposób otrzymujemy portret każdego dziecka. Następnie prosimy dzieci, aby podały kartki osobie, która siedzi po ich prawej stronie. Zadaniem jest, aby dzieci opowiedziały o koleżance/koledze, od którego dostały kartkę.

Bingo!

Dzieci dostają tabelkę z podanymi poleceniami, aby znalazły kogoś, kto… Ich celem jest znalezienie jak największej ilości osób z pożądanymi cechami. Jedna osoba może być wymieniona kilka razy w tabeli.

Pajęczyna

Ćwiczenie na zapoznanie, które najbardziej lubię robić podczas pierwszych zajęć, na których oprócz dzieci, które nieco już się znają, są również ich rodzice.

Wszyscy uczestnicy (rodzice/opiekunowie, dzieci i prowadzący) siedzą w kręgu. Jedna z osób prowadzących ma kłębek wełny. Zadanie polega na tym, że osoba, która ma kłębek rzuca go do wybranej przez siebie osoby przedstawiając się i mówiąc o jednej rzeczy, którą lubi. Tak więc osoba prowadząca zaczyna (np. jestem Ola, lubię muzykę), trzymając koniec wełny/sznurka i rzuca kłębek, rozwijając sznurek/wełnę do kolejnej, dowolnej osoby, która wykonuje tę samą czynność. Kłębek jest podawany tak długo, aż wszystkie osoby będą trzymały sznurek, a ostatnia będzie trzymała kłębek. W ten sposób utworzy się pajęczyna.

Druga część zadania polega na tym, że trzeba zwinąć sznurek/wełnę w kłębek. Prowadzący mówi, że teraz należy zwinąć kłębek, rzucając go do osoby, od której go dostała, wymieniając jej imię i coś, co powiedziała, że lubi. Tak więc osoba, na której skończyło się rozwijanie kłębka zaczyna jego zwijanie, mówiąc, do kogo rzuca kłębek (np. rzucam do Amelki, która lubi zwierzęta). Zmieniamy kierunek rzucania kłębka i przedstawiania się. Zadanie kończy się, gdy kłębek wróci do osoby prowadzącej, która rozpoczęła rozwijanie.

 

Na dziś to tyle, mamy nadzieję, że zaproponowane (sprawdzone!) ćwiczenia przypadną wam do gustu 🙂 Do dzieła!

Dodaj komentarz

error: Content is protected !!